Nuty
Nuty nie zawsze wyglądały tak jak dzisiaj, na przełomie wieków wykształciły się dopiero znaki których używają ludzie w tych czasach. Tak naprawdę, zapis nutowy powstał już przed VII wiekiem, jednak geneza nie jest bliżej znana, wiadomo że służyła ona do zapisy chorału gregoriańskiego. Pierwotne zapisy najprawdopodobniej odzwierciedlają ruchy rąk ówczesnego dyrygenta, te znaki nie określały jednak ani wysokości dźwięku ani czasu trwania. To notacja neumatyczna obejmuje ona ponad 20 znaków. Około roku 1000 wykształcił się zapis diastematyczny, który określał wysokość dźwięku przez zapis nutowy na linii i poza linią, jednak wciąż nie określała rytmiki. Na przełomie XVII i XVIII wieku notacja nutowa przejęła identyczny wygląd co notacja współczesna, chociaż znaczenie takich samych znaków jest często zupełnie inne niż w notacji współczesnej. Współcześni muzycy nie znają tych różnić dlatego czasami wynikają nieporozumienia. We współczesnym zapisie na przykład półnuta oraz nuty o krótszej od nich wartości mają ogonek, o kierunku ogonka decyduje wysokość nuty na pięciolinii, „nowością” jest to, że długość trwania nuty jest przedłużone przez kropkę, łuk lub fermatę.